Dossier | Levensduur van bestaande en toekomstige gebouwen en hun componenten

Context

De idee van duurzame ontwikkeling is essentieel op de lange termijn gericht, vandaar het woord "duurzaam" of “houdbaar”. Wel, rekening houdende met de evolutie van de maatschappij, met de manier van wonen, de manier waarop men zich de bebouwde ruimten toe-eigent en de nood aan “flexibiliteit” die daar inherent aan is, bouwt men echter niet langer voor eeuwen maar voor enkele decennia. De noden, gebruiken en functies van de lokalen veranderen snel. Tal van gevels en interieurs van handelszaken bijvoorbeeld worden om de 5 tot 10 jaar vervangen. Die verbouwingen kan men efemerisch noemen want ze liggen ver onder de nuttige levensduur van de materialen waaruit ze zijn samengesteld. In de geest van de mensen zijn gebouwen statische dingen, maar daar lijkt nu steeds meer en ingrijpend verandering in te komen.

Bovendien komen we nu terecht in een tijdperk waarin men bestaande gebouwen intensief zal renoveren, voornamelijk om de milieu-impact te beperken. Het zoeken naar een balans tussen afbreken en renoveren (vanuit milieustandpunt vaak interessanter), en rekening houden met deze onbestendigheid moet dus centraal staan binnen dat reflecteren over duurzame architectuur.

In een snel veranderende maatschappij is duurzaam bouwen meer gericht op het aanpassingspotentieel dan op vastgelegde ontwikkelingen. Of men nu een cyclische aanpassing beoogt, of in extreme gevallen een afbraak, rekening houden met de levenscyclus van bouwtechnieken en materialen is een fundamenteel criterium dat de mogelijkheid biedt om op lange termijn de impact op de mens en het milieu te beperken.

> Starten > Aanpak

bijgewerkt op 02/06/2016