Woordenlijst

Free-chilling

Bij free-chilling wordt het water van een koelcircuit gekoeld door rechtstreekse uitwisseling met een omgeving waarvan de temperatuur lager is dan die van het water (buitenlucht, grondwater, grond,...), zonder een koelmachine te gebruiken.

Free-chilling houdt in dat het klassieke koelproces, waarbij een compressor zorgt voor het opwaarderen van de afgegeven warmte naar een hogere temperatuur, wordt overbrugd met een bypass. Dit zorgt ervoor dat enkel nog de circulatiepompen en/of ventilatoren energie verbruiken en de EER veel hoger zal zijn. Free-chilling kan enkel als de temperatuur aan de condensor (buitenunit) lager is dan de temperatuur aan de verdamper (binnenunit). Het koelprincipe is dan eenvoudig. Water op bv. 14 °C wordt gekoeld door de grond tot 10 °C. Via een warmtewisselaar wordt hiermee ijswater in het gebouw gekoeld van bv. 20 °C naar 18 °C. De uitgangstemperatuur van de het afgifte-element buiten (10 °C) is lager dan de ingangstemperatuur van het afgifte-element binnen (18 °C). (Over de platenwarmtewisselaar is nog steeds een temperatuursverschil nodig. Hoe groter de warmtewisselaar, hoe kleiner het nodige temperatuursverschil.) Onderstaande figuur toont een mogelijkheid tot free-chilling via een afzonderlijke platenwarmtewisselaar. Is de brontemperatuur te hoog om aan free-chilling te doen, dan wordt de koelmachine gebruikt (onderaan). Is de brontemperatuur voldoende laag om aan free-chilling te doen, dan wordt de koelmachine omzeild en wordt de ‘koude' overgedragen via de platenwarmtewisselaar. Free is niet 100 % gratis omdat er nog steeds elektriciteitsverbruik is t.g.v. de pompen. De EER's die hier gehaald worden zijn zeer sterk afhankelijk van het gebruikte koelmedium, de buiten- en binnentemperatuur. Typische EER-waarden gaan tot 25 en soms zelfs hoger

> Revenir au glossaire

Boven aan de pagina